คำที่มาจากภาษาต่างประเทศ

คำที่มาจากต่างประเทศ

๑. คำยืมภาษาบาลีและสันสกฤต
มักใช้เฉพาะคำศัพท์ทางศาสนาและวรรณคดี โดยคำยืมภาษาบาลีและสันสกฤตมีลักษณะดังนี้
     ๑. เป็นคำหลายพยางค์
     ๒. ตัวสะกดไม่ตรงตามมาตรา
     ๓. นิยมใช้ตัวการันต์
     ๔. ประสมด้วยพยัญชนะ ฆ ฌ ญ ฎ ฏ ฑ ฒ ณ ธ ภ ศ ษ ฬ
     ๕. เป็นคำที่มีพยัญชนะสะกด ๒ ตัว แต่ออกเสียงเพียงตัวเดียว

การอ่านคำยืมภาษาบาลีสันสกฤต มีหลักดังนี้
     ๑. ไม่ออกเสียงสระที่กำกับอยู่ที่ตัวสะกด
     ๒. คำหลายพยางค์ ต้องออกเสียงพยัญชนะท้ายของพยางค์แรก

๒. คำยืมภาษาเขมร
ไทยกับเขมรมีการยืมคำมาใช้ตั้งแต่สมัยโบราณ โดยคำยืมภาษาเขมรมีลักษณะดังนี้
     ๑. มักขึ้นต้นด้วย บัง บัน บำ และ บรร
     ๒. มักขึ้นต้นด้วยเสียงสระ อำ
การอ่านคำยืมภาษาเขมร มีหลักดังนี้
     ๑. ออกเสียงตามรูปคำ
     ๒. ออกเสียงพยางค์ที่ ๒ เหมือนมี ห นำ

๓. คำยืมภาษาจีน
ไทยยืมคำภาษาจีนมาใช้ผ่านทางการค้าขายตั้งแต่สมัยโบราณ โดยคำยืมภาษาจีนมีลักษณะดังนี้
     ๑. เป็นคำพยางค์เดียว
     ๒. ใช้เสียงวรรณยุกต์แยกความหมายของคำ
การอ่านคำยืมภาษาจีน มีหลักดังนี้
     ๑. ออกเสียงให้ใกล้เคียงกับภาษาเดิม
     ๒. ปรับการออกเสียงให้เหมาะสมกับการออกเสียงของคนไทย

๔. คำยืมภาษาอังกฤษ
ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ไทยติดต่อค้าขายกับอังกฤษจึงรับคำภาษาอังกฤษเข้ามาใช้เรียกเทคโนโลยีต่าง ๆ โดยลักษณะการนำคำภาษาอังกฤษมาใช้ในภาษาไทยมีดังนี้
     ๑. ใช้คำทับศัพท์ คือ การออกเสียงเหมือนคำภาษาเดิมโดยตรง เพราะยังไม่มีคำภาษาไทยใช้
     ๒. ใช้คำไทยที่บัญญัติขึ้นแทนคำภาษาอังกฤษ
     ๓. ใช้ทั้งคำภาษาอังกฤษเดิมและศัพท์บัญญัติ แบ่งเป็น ๒ กรณี ดังนี้
          ๑) มีคำภาษาไทยใช้แล้ว แต่นิยมใช้ทั้ง ๒ ภาษา
          ๒) มีคำภาษาไทยใช้แล้ว แต่นิยมใช้คำภาษาอังกฤษเพราะความคุ้นเคย
     ๔. ใช้คำไทยแทรกเข้าไป
นอกจากนี้ไทยเรายังยืมคำภาษาอื่น ๆ มาใช้อีกหลายภาษา เช่น ภาษาชวา ทมิฬ เปอร์เซีย โปรตุเกส พม่า